به گزارش رویداد غرب- هدی علی نژاد:گزارشی از تغییر سبک زندگی کودکان در عصر صفحه‌های نمایش:
موبایل دیگر وسیله‌ای مخصوص بزرگسالان نیست. امروز بسیاری از کودکان از همان سال‌های ابتدایی زندگی با تلفن همراه، بازی‌های آنلاین، ویدئوها و شبکه‌های اجتماعی آشنا می‌شوند؛ وسیله‌ای که می‌تواند هم ابزار آموزش و سرگرمی باشد و هم در صورت استفاده بدون برنامه، بخشی قابل توجه از وقت کودک را به خود اختصاص دهد.
در خانه‌های امروزی، صحنه کودکی که مشغول تماشای صفحه موبایل است برای بسیاری از خانواده‌ها آشناست. گاهی موبایل برای سرگرم کردن کودک در زمان انجام کارهای روزمره به کمک والدین می‌آید و گاهی به ابزاری برای بازی، آموزش و ارتباط تبدیل می‌شود.
اما سؤال اینجاست: کودکان چقدر از وقت خود را با موبایل می‌گذرانند و این موضوع چه تغییری در سبک زندگی آنها ایجاد کرده است؟
موبایل؛ دوست یا دردسر؟
والدین درباره استفاده فرزندانشان از موبایل دیدگاه‌های متفاوتی دارند. برخی معتقدند موبایل در شرایط امروز بخشی از زندگی کودکان شده و نمی‌توان آن را کاملاً کنار گذاشت؛ در مقابل، بعضی خانواده‌ها از افزایش وابستگی کودک به تلفن همراه، کاهش علاقه به بازی‌های فیزیکی یا دشوار شدن جدا کردن کودک از صفحه نمایش گلایه دارند.
یکی از والدین در گفت‌وگو با خبرنگار «رویداد غرب» می‌گوید: «گاهی برای اینکه بتوانم به کارهای خانه برسم، موبایل را در اختیار فرزندم قرار می‌دهم. اما وقتی می‌خواهم آن را از او بگیرم، با مقاومت روبه‌رو می‌شوم.»
والد دیگری نیز معتقد است استفاده از موبایل در صورت داشتن برنامه مشخص می‌تواند قابل مدیریت باشد، اما خانواده نباید تمام سرگرمی کودک را به تلفن همراه محدود کند.
وقتی موبایل جای بازی را می‌گیرد
بازی کردن، فعالیت بدنی، ارتباط با خانواده و دوستان و حضور در محیط‌های اجتماعی، بخش مهمی از دوران کودکی است. به همین دلیل، مسئله اصلی تنها داشتن موبایل نیست؛ بلکه مدت زمان استفاده، نوع محتوای مصرفی و تأثیر آن بر سایر فعالیت‌های کودک اهمیت دارد.
کارشناسان حوزه کودک معمولاً بر اهمیت ایجاد تعادل در استفاده از صفحه‌نمایش تأکید می‌کنند. به گفته متخصصان، خانواده‌ها بهتر است به جای ممنوعیت ناگهانی، برای استفاده از موبایل قانون مشخص داشته باشند و خودشان نیز در اجرای این قوانین الگو باشند.
موبایل؛ ابزار آموزش هم هست
البته نمی‌توان همه جنبه‌های استفاده کودکان از موبایل را منفی دانست. برنامه‌های آموزشی، کتاب‌های دیجیتال، محتوای علمی و ابزارهای یادگیری می‌توانند فرصت‌هایی برای آموزش ایجاد کنند.
مسئله زمانی جدی‌تر می‌شود که موبایل جای خواب کافی، تحرک، بازی، ارتباط خانوادگی و فعالیت‌های آموزشی واقعی را بگیرد.
نقش خانواده چیست؟
کارشناسان توصیه می‌کنند خانواده‌ها پیش از آنکه کودک را از موبایل محروم کنند، برای او قانون روشن و قابل اجرا تعیین کنند؛ برای مثال زمان مشخصی برای استفاده از صفحه‌نمایش در نظر بگیرند، هنگام غذا خوردن و پیش از خواب استفاده از موبایل را محدود کنند و محتوایی را که کودک می‌بیند بشناسند.
همچنین جایگزین کردن فعالیت‌های جذاب مانند ورزش، بازی خانوادگی، کتاب‌خوانی و حضور در فضای باز می‌تواند به کودک کمک کند که تمام اوقات فراغت خود را با صفحه نمایش نگذارند.
یک سؤال برای خانواده‌های ایلامی
موبایل بخشی از زندگی امروز شده است و احتمالاً حذف کامل آن از زندگی کودکان راهکار واقع‌بینانه‌ای نیست. پرسش مهم‌تر این است که چگونه می‌توان استفاده از این وسیله را مدیریت کرد تا موبایل جای کودکی را نگیرد؟
شاید پاسخ این سؤال از یک تغییر ساده شروع شود؛ به جای اینکه فقط از کودک بخواهیم موبایل را کنار بگذارد، خودمان هم بخشی از زمان روز را بدون تلفن همراه سپری کنیم و فرصت بیشتری برای گفت‌وگو، بازی و حضور در کنار فرزندانمان ایجاد کنیم.
کودکی فقط در صفحه نمایش اتفاق نمی‌افتد؛ کودکی در بازی، تجربه کردن، دویدن، پرسیدن، خندیدن و ارتباط با آدم‌های واقعی هم ساخته می‌شود.
پایان پیام/